Long Way

Agora ostatnio bardzo poważnie traktuje blogi i najwyraźniej pragnie przypodobać się ich "skromnym" twórcom. Najpierw dodatek do bezpłatnej gazety codziennej "Metro" zredagowany w pełni przez entuzjastów internetowych dzienników a teraz inicjatywa spotkania blogerów z dziennikarzami w celu podjęcia dyskusji na temat wzajemnych relacji obu grup. Zapowiada się naprawdę ciekawa debata :)

Generalnie dziennikarze traktują blogerów, jako pewnego rodzaju zagrożenie, w związku z czym zdarza im się zachowywać trochę, w stylu przewrażliwionego właściciela posesji z odbezpieczonym pistoletem w dłoni - najpierw strzelają, a następnie zadają pytania. W efekcie mamy do czynienia z niezbyt merytoryczną dyskusją, która kończy się zazwyczaj na nieeleganckiej wymianie epitetów. My uważamy ich za ignorantów, oni nas za niepoważną bandę wandali. Cóż zrobić, gdy zagorzały przeciwnik sieciowej rewolucji Andrew Keen na swoich wykładach z pasją forsuje (lansuje) górnolotne bzdury, a na dodatek ma sporo racji, gdyż ogromna rzesza blogów autentycznie przypomina kiepskie tabloidy. Wina, jak zawsze leży po obu stronach. Dziennikarze udają ekspertów w dziedzinach, o których nie mają zielonego pojęcia i opierają się wyłącznie na opiniach, sfrustrowanych aktualną sytuacją, autorytetów, my natomiast w odpowiedzi na wszelkie negatywne komentarze reagujemy nadmierną agresją. Ostatnio oberwało się nawet laureatce Nagrody Nobla, Doris Lessing, za parę nieprzychylnych słów na temat Internetu.

Ale pomijając to wszystko, jesteśmy obecnie na takim etapie, że odkreślanie grubą linią blogerów od dziennikarzy jest lekkim nieporozumieniem, szczególnie, że ci drudzy już od dawna próbują swoich sił w blogowaniu, niekoniecznie z własnej nieprzymuszonej woli, niekoniecznie zgrabnie, ale zawsze ;)

Tak, czy inaczej jeszcze bardzo bardzo długo blogi nie będą w stanie poważnie zagrozić pozycji tradycyjnego dziennikarstwa. Ograniczony dostęp do odbiorców i stereotypy są, jak na razie wystarczającą barierą.

Oczywiście starałem się rozpatrywać jedynie skrajne przypadki, dlatego proszę się na mnie nie oburzać. Prawda jest taka, że potrzebujemy zarówno niezdrowych entuzjastów, jak i przewrażliwionych krytyków, choć najważniejszy jest oczywiście dialog.